Gepubliceerd door: Raissa Bemelmans Gepubliceerd op: Tuesday 12 May 2009, 12:16

Dit artikel gaat over een originele Hongaarse eelspijzenfabriek c.q. producent die zijn geschiedenis, vanaf 1953, niet heeft verloochend, haar ziel niet aan multinationals heeft verkocht, zich wel heeft aangepast aan de nieuwe tijden en nog steeds een aparte plaats inneemt (niet overal verkrijgbaar) in de schappen van de Hongaarse winkels.

Diegene die enigszins bekend is met Hongarije en haar keuken, weet dat meelspijzen een onmiskenbaar onderdeel daarvan uitmaken. Als u naar www.gyermelyi.hu gaat kunt u alles (ook in het Engels) lezen over de roerige geschiedenis van de fabriek, aangevuld met allerlei productinformatie, kooktips en alles wat met hun voedselproducten te maken heeft. Tevens wordt aandacht besteed aan de diverse moderniseringen van de fabriek die nu eenmaal vanwege allerlei redenen noodzakelijk zijn.

Al deze zaken behoeven hier dan ook geen nadere toelichting. Het meest opvallende van deze productie-eenheid is dat alle gemaakte etenswaren volledig door henzelf worden geproduceerd. De productie van alle ingrediënten (meel, eieren etc.) die voor de eindproducten gebruikt worden, zijn van eigen hand. Dat geldt ook voor een groot deel van het areaal. Voorts is er door de turbulente jaren heen altijd vastgehouden aan de huiskleuren en de verpakkingsvormen. Kortom, een compleet Hongaars product.

In het verlengde van dit profiel (alles dichtbij huis houden, de roots niet verloochenen en toch meefietsen in de nieuwe tijd) speelt de fabriek een grote rol in het sociale en economische leven van de hele omgeving. Het personeel, bestaande uit een paar honderd man, komt vrijwel uitsluitend uit de directe omgeving (niet ver van Boedapest) van dit kleine plaatsje genaamd Gyermely. Niet alleen in het verleden maar ook nog in deze tijd speelt de fabriek in sommige gevallen een rol in het verkrijgen van woonruimte voor haar personeel. Een uitermate hoge vorm van sociaal gedrag wat door de werknemers bijzonder gewaardeerd wordt. De loyaliteit en het 'trots zijn op' van de medewerkers ligt dan ook
voor de hand en is overal, van de werkvloer tot op straat, te merken. Voor personeel zonder eigen vervoer is er een busdienst ter beschikking. Feitelijk doet het geheel aan een soort van een 'kapitalistische commune' denken. Opvallend is ook dat hoger personeel (heus niet slecht bedeeld) in tegenstelling tot zo vaak in Hongarije gewoon in een simpel huis in één van de dorpjes woont en nauwelijks een superieure uitstraling heeft.

De uitstraling en het belang van de fabriek heeft ook zijn weerslag op het uiterlijk van de omringende dorpjes. Alles is netjes verzorgd en onderhouden en dat wil in dit land nog wel eens anders zijn. Naast de huisvestingbemoeienis en de uitstraling op de woonomgeving dringt de fabriek ook door op andere vlakken van het sociale leven. Zo wordt de lokale voetbalclub door hen gesponsord door middel van tenues, een goed onderhouden voetbalveld en een fraaie kantine. Daarnaast regelt de fabriek gedurende de zomermaanden een soort kunstenaarskamp waar allerlei kunstenaars, tegen slechts minimale kosten, dagen en weken bij elkaar kunnen blijven en daar slechts één van de gemaakte werken voor hoeven af te staan (indien niet te veel gevraagd) die ter plekke geëxposeerd worden.

Smakelijk eten gewenst!

Eerder gepubliceerd in HongarijeinZaken editie 15. Bestellen?