Gepubliceerd door: Peter Olsthoorn Gepubliceerd op: Thursday 18 September 2008, 14:39

Dit schrijf ik aan de vooravond van de finale in Wenen van Duitsland-Spanje van het EK voetbal 2008. Noch nimmer maakten de supporters van de landenteams er zo'n feest van. Was dat ook nationalisme? En is dat vreemd anno 2008 met een Verenigd Europa van 27 lidstaten.

Juni 2008 is memorabel voor Europa. Politiek vanwege het afwijzen van de jongst variant van een Europees Verdrag, dat van Lissabon, door Ierland. En nog nooit waren er na de laatste pan-Europese oorlog, die 53 jaar geleden eindigde, zulke massale uitingen van nationale gevoelens in Europa, zij het vrijwel geweldloos. Hongarije deed niet mee in Zwitserland en Oostenrijk en velen van u ontsloeg dat van een wellicht soms ongemakkelijk dilemma voor wie je nu moest zijn. Als is het wel fijn om een tweede team te hebben als je eigen land wordt uitgeschakeld. Ik weet niet wie de favoriet nu was in Hongarije, maar ongetwijfeld heeft Oranje daar opnieuw sympathie gekweekt met de winst tegen Italië, Frankrijk en natuurlijk ‘vijand' Roemenië. Oranje is immers in de voetbalhistorie een beetje de opvolger van de ‘Aranycsapat' dat begin jaren vijftig furore maakte met doelman Gyula Grosics, middenvelder József Bozsik en de aanvallers Zoltán Czibor, Nándor Hidegkuti en Sándor Kocsis en bovenal Ferenc Purczeld ofwel Puskás.

Dat beste team werd Olympisch kampioen in Helsinki 1952 en versloeg in 1953 op Wembley Engeland met 6-3; een jaar later in Boedapest met 7-1. Tijdens het WK in Zwitserland moesten Zuid-Korea ( 9-0), West-Duitsland (8-3), Brazilië (4-2) en regerend wereldkampioen Uruguay (4-2) eraan geloven. Maar in de finale verloor Hongarije na een 2-0 voorsprong met 3-2 van de Duitsers: het Wonder van Bern, voor de Duitsers dan. Ik was er niet bij maar het kan me dit schrijvende nog tot tranen beroeren, omat ik een traumakind ben van 1974 toen Nederland ongeveer hetzelfde lot onderging tijdens het WK voetbal in Duitsland met het 2-1 verlies na 0-1 tegen het gastland op 7 juli in München.

M'n oom uit Nieuw-Zeeland zat op de tribune. Hij zou ons de volgende dag opzoeken op ons vakantieadres bij een klooster van m'n tante. Feest werd het niet. Hongarije deed niet mee nu, maar bij Tsjechië zag ik de Hongaarse namen Ujfalusi, Baros en Kovac, bij Kroatië ook een Kovac en een Budan en bij Roemenië ene Cocis en wellicht zie ik er nog een paar over het hoofd. Het beeld van Groot-Hongarije treedt naar voren. Maar dat onderwerp ligt nogal gevoelig. Toch moet iedere Nederlandse zakenvrouw (m/v) die Hongarije aandoet en er wat wil bereiken behalve over voetballen ook over Groot-Hongarije kunnen spreken: het land dat drie keer zo groot was als nu met Transylvanië (Erdely) in Roemenië en de grootse deel van Slovakije en Kroatië nu maar sneuvelde aan de onderhandelingstafel van Trianon in 1918. Ik kom daar vast nog op terug. Maar voetbal is een gemakkelijker onderwerp, zeker nu Hongarije een Nederlandse bondscoach heeft, Erwin Koeman. Natuurlijk, ook mijn eerste gedachte was toen ik het hoorde: hoe komen ze daar nu in vredesnaam weer aan?

De man heeft niets met Hongarije, spreekt de taal niet en moet straks de clubs langs. Maar vrijwel alle spelers van het nationale elftal spelen buiten Hongarije bij clubs in het buitenland. Als ze al spelen, want ik begrijp dat het grootste probleem is dat ze vaak ‘bankzitter' zijn. En dus wedstrijdritme missen. Aan de andere kant: Hongarije is het dieptepunt met het nationale voetbalteam voorbij. Het zou goed zijn als voor de volgende kampioenschappen zowel Nederland als Hongarije zich plaatsen. Dat wordt overigens gehouden in Polen en Oekraïne, geen landen waarheen je even rijdt om te gaan kijken of feesten. Ook niet voor Hongaren, al zijn het (bijna) buurlanden. Het duurt nog vier jaar en dus is er genoeg tijd om te dromen van een onderlinge wedstrijd. Of misschien van een poule met Hongarije en Nederland in de voorrondes. Maar of dat zo goed is voor de relatie tussen de landen, valt te bezien...

Eerder gepubliceerd in HongarijeinZaken editie 15. Bestellen?